Ιστορία της Ζακύνθου

Αύγουστος 1953

Η Ζάκυνθος, το «Τζάντε», το Φιόρο του Λεβάντε (το Άνθος της Ανατολής), η πόλη Αρχόντισσα καταστρέφεται!

Ο σεισμός κατέστρεψε και εξαφάνισε για πάντα αρχιτεκτονικά αριστουργήματα με μακραίωνη ιστορία, όπως το παλιάτσο των Κομούτο, τους Ναούς του Αγίου Παύλου, του Αγίου Λούκα, της Παναγίας της Φανερωμένης, το θέατρο της Ζακύνθου και δεκάδες αλλά με αξιοσημείωτα το καμπαναριό του Ναού του Αγίου Διονυσίου και του Ναού της Φανερωμένης.

Η πυρκαγιά που ακολούθησε συμπλήρωσε το καταστροφικό του έργο, εξαφανίζοντας κειμήλια και έργα τέχνης, αριστουργήματα ανυπολόγιστου αξίας.

Το χρονικό της καταστροφής:

Κυριακή 9 Αυγούστου, ώρα 10:00 π.μ.

Μεγάλος σεισμός τράνταζει τη γη της Ζακύνθου, δημιουργώντας αρκετά σοβαρές ζημίες σχεδόν σε όλα τα κτίρια του νησιού.

Εκτεταμένες καταρρεύσεις τοίχων και μετατοπίσεις σκεπών.

Τρίτη 11 Αυγούστου, ώρα 05:35 π.μ.

Φοβερός σεισμός ξύπνα τους Ζακυνθινούς δημιουργώντας ακόμα ο μεγαλύτερες ζημίες και καταρρεύσεις κτιρίων από την μια άκρη της πόλης στην άλλη.

Ο σεισμός είχε διάρκεια 30 δευτερόλεπτων, που στάθηκαν ικανά να διαλύσουν πάμπολλα κτίρια της Ζακύνθου.

Το 75% των κτιρίων κατέστησαν επικίνδυνα ή απλώς ετοιμόρροπα και το 100% αυτών ακατοίκητα.

Κανένα θύμα δεν είχε το νησί, μονό εννέα μικροτραυματισμούς.

Τετάρτη 12 Αυγούστου, ώρα 11:30 π.μ.

Φονικός, αυτή τη φορά σεισμός καταστρέφει μέσα σε 45 δευτερόλεπτα τα πάντα σπέρνοντας θάνατο και όλεθρο στο ήδη τραυματισμένο νησί μας.

Η Ζάκυνθος ισοπεδωμένη

Δράμα το οποίο ολοκληρώνετε από την μεγάλη πυρκαγιά που ακλούθησε εξαφανίζοντας από προσώπου γης την πόλη και τα χωριά του νησιού μας.

Η Ζάκυνθος φλέγεται

Το συγκλονιστικό είναι ότι μετά το ξέσπασμα της φωτιάς πολλοί εγκλωβισμένοι δυστυχείς καήκαν ζωντανοί.

Τα επίσημα στοιχεία αναφέρουν ότι:

3.000 οικίες στην χώρα ισοπεδώθηκαν ή καήκαν.

11.688 οικίες στα χωριά του νησιού ισοπεδώθηκαν.

38.440 άνθρωποι άστεγοι.

Οι κάτοικοι της Ζακύνθου

Αναγνωρίστηκαν 82 άτομα νέκρα και εκατοντάδες άλλα που η αναγνώριση τους ήταν αδύνατη εξ αιτίας της φωτιάς.

Η Λιτάνευση του Αγίου Διονυσίου
μέσα στην ισοπεδωμένη πόλη
της Ζακύνθου 12 ημέρες μετά.

12 Αυγούστου 2017

Τιμούμε τους Νεκρούς μας.

Θυμόμαστε του Λαό της Ζακύνθου που τόσο σκληρά και τόσο άδικα δοκιμάστηκε.

Άγιος Νεομάρτυς Θεόφιλος Ζακύνθου

Άγιος Νεομάρτυς
Θεόφιλος Ζακύνθου

Ο Άγιος Θεόφιλος γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1617 μ.Χ. και ήταν ωραίος και ρωμαλέος στο σώμα.

Εργαζόμενος σαν ναυτικός δεν θέλησε να υπηρετήσει σε τούρκικο πλοίο. Εναντιούμενος στη θέληση του Τούρκου πλοιάρχου, συκοφαντήθηκε απ’ αυτόν, ότι δήθεν είχε φορέσει τούρκικο κάλυμμα στο κεφάλι του. Οδηγήθηκε βίαια στον κριτή, όπου με κολακείες και φοβερισμούς προσπαθούσαν να τον εξισλαμίσουν. Ομολογώντας με θάρρος τον Χριστό ο Θεόφιλος, περιτμήθηκε με τη βία από τους Τούρκους, που θέλησαν να τον στείλουν δώρο στο παλάτι του Σουλτάνου.

Ο Θεόφιλος όμως, όταν ακόμα ήταν στη Χίο, απόδρασε και πήγε στη Σάμο, όπου παρέμεινε για αρκετό χρονικό διάστημα. Όταν επανήλθε στη Χίο, οι Τούρκοι τον αναγνώρισαν και αφού τον συνέλαβαν τον οδήγησαν στον κριτή. Ο κριτής, βλέποντας τον Θεόφιλο να εμμένει στην πίστη του τον καταδίκασε σε θάνατο δια πυρός. Απτόητος ο γενναίος αυτός μάρτυρας της πίστης μας, έκανε το σημείο του σταυρού και είπε «στα χέρια σου Χριστέ μου παραδίδω την ψυχή μου». Και μπήκε μόνος του στη φωτιά, όπου παρέδωσε στον αγωνοθέτη Θεό την αγία ψυχή του στις 24 Ιουλίου 1635 μ.Χ., σε ηλικία 18 ετών.

Τα εναπομείναντα από τη φωτιά λείψανα του, αγοράστηκαν από χριστιανούς και εναποτέθηκαν με τιμές στον ναό του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου στη Χίο.

Μαρτύριο του Αγίου αυτού, συνέγραψε πρώτα ο Γεώργιος Κορέσιος ο Χίος.

Η μνήμη του εορτάζεται στις 24 Ιουλίου.

Διονύσιος Σολωμός

Ο Διονύσιος Σολωμός είναι ο Εθνικός Ποιητής των Ελλήνων.

Εγεννήθη στη Ζάκυνθο την 8η Απριλίου 1798.

Απεβίωσε στην Κέρκυρα (όπου και ετάφη) την 9η Φεβρουαρίου 1857, από εγκεφαλική συμφόρηση.

Τα οστά του μεταφέρθηκαν στη Ζάκυνθο το 1865.

Οικόσημο
Οικογενείας Σολωμού

Κυριότερο και πλέον γνωστό του έργο είναι ο ¨Ύμνος εις την Ελευθερίαν¨

Το ποίημα γράφτηκε από τον Διονύσιο Σολωμό τον Μάιο του 1823 στη Ζάκυνθο και έναν χρόνο αργότερα τυπώθηκε στο Μεσολόγγι.

Εξώφυλλο της πρώτης
Ελληνικής έκδοσης του 1825
με τόπο έκδοσης το Μεσολόγγι

Από την πρώτη στιγμή που αναγνώσθηκε δημοσίως το ποίημα, ο λαός της Ζακύνθου το λάτρεψε. Ήταν δε τόσο μεγάλη η αποδοχή του, ώστε άμεσα μελοποιήθηκε υπό αγνώστου μουσουργού.

(Ακολουθεί χαρακτηριστικό απόσπασμα από τους στοίχους 83-85)

https://www.youtube.com/watch?v=8ReR3xUXNcs

Το 1828 μελοποιήθηκε από τον Νικόλαο Μάντζαρο πάνω σε λαϊκά μοτίβα, για τετράφωνη ανδρική χορωδία. Από τότε ακουγόταν τακτικά σε εθνικές γιορτές, αλλά και στα σπίτια.

Έτσι αναγνωρίστηκε στη συνείδηση των Ιονίων ως άτυπος ύμνος της Επτανήσου. Ακολούθησαν και άλλες μελοποιήσεις από τον Μάντζαρο (2η το 1837 και 3η το 1839), ο οποίος υπέβαλε το έργο του στον Βασιλιά Όθωνα (4η «αντιστικτική» μελοποίηση, Δεκέμβριος 1844).

Παρά την τιμητική επιβράβευση του μουσικοσυνθέτη Μάντζαρου με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρως (Ιούνιος 1845) και του Διονυσίου Σολωμού με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρως (1849), το έργο (και ειδικά η πρώτη μελοποίησή του) διαδόθηκε μεν ως «θούριος», αλλά δεν υιοθετήθηκε ως ύμνος από τον Βασιλιά Όθωνα.

Ο Μάντζαρος το 1861 επανεξέτασε για 5η φορά το έργο, αυτή τη φορά σε ρυθμό εμβατηρίου κατά παραγγελία του Υπουργού Στρατιωτικών.

Όταν ο Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ επισκέφθηκε την Κέρκυρα το 1865 μετά την ενσωμάτωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, άκουσε την εκδοχή για ορχήστρα πνευστών της αρχής της πρώτης μελοποίησης που έπαιζε η μπάντα της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κέρκυρας και του έκανε εντύπωση. Ακολούθησε Βασιλικό Διάταγμα του Υπουργείου Ναυτικών (Υπουργός Δ. Στ. Μπουντούρης) που το χαρακτήρισε «επίσημον εθνικόν άσμα» και διατάχθηκε η εκτέλεσή του «κατά πάσας τας ναυτικάς παρατάξεις του Βασιλικού Ναυτικού». Επίσης ενημερώθηκαν οι ξένοι πρέσβεις, ώστε να ανακρούεται και από τα ξένα πλοία στις περιπτώσεις απόδοσης τιμών προς τον Βασιλιά της Ελλάδος ή την Ελληνική Σημαία. Από τότε θεωρείται ως εθνικός ύμνος της Ελλάδος.

Το σύνολο της πρώτης μελοποίησης του ¨Ύμνου εις την Ελευθερίαν¨ τυπώθηκε για πρώτη φορά σε 27 μέρη στο Λονδίνο το 1873, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του συνθέτη του. Ο αντισυνταγματάρχης ε.α. Μαργαρίτης Καστέλλης, πρώην διευθυντής του Μουσικού Σώματος, διασκεύασε τον «Εθνικό Ύμνο» για μπάντα κι αυτή η μεταγραφή (από την οποία απουσιάζει η σύντομη εισαγωγή) ανακρούεται από τις στρατιωτικές μπάντες ως σήμερα. Στα επτανησιακά μουσικά αρχεία σώζονται διασκευές του έργου για μπάντα χρονολογούμενες τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1840.

Το ποίημα ¨Ύμνος εις την Ελευθερίαν¨ αποτελείται από 158 τετράστιχες στροφές ή 632 στίχους. Είναι ο μεγαλύτερος εθνικός ύμνος στον κόσμο σε μέγεθος.

Από αυτές οι 24 πρώτες στροφές καθιερώθηκαν ως εθνικός ύμνος το 1865. Οι δύο πρώτες ανακρούονται και συνοδεύουν πάντα την έπαρση και την υποστολή της σημαίας και ψάλλονται σε επίσημες στιγμές και τελετές. Κατά τη διάρκεια της ανάκρουσής του αποδίδονται ορθίως τιμές στρατιωτικού χαιρετισμού «εν ακινησία».

Από το 1865 καθιερώθηκε ωε Εθνικός Ύμνος της Ελλάδος και από τις 18 Νοεμβρίου 1966 καθιερώθηκε με την απόφαση 6133 και Εθνικός Ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ζακυνθινή Σύμβασις

create_thumb (5) - Αντίγραφο

28785_316151338502915_220625969_n

(Σεμπρία και Ντεπέτο)

Ζάκυνθο τσή δεκάξι τού τρυγιτή τού 1844

Μπροστά σέ μέ τόν υψηλό Νόμπιλε καί Νοδάρο τσή Ζάκυνθος Παναγιώτη Κόλλια τού ποτέ Νιόνιου πού έχω γραφείο σπίτι τσή σιόρας Καζιόλας Σολωμού στό Καντούνι τού άϊ Μάρκου επαρουσιάστηκε εκαταλαβαίνεις από τή μία μεργιά ή σιόρα Τζόγια Στόμπολη τού ποτέ Τζανέτου καί από τήν άλλη μεργιά ο Νιόνιος ο Φάντης τού Άντζουλου καί ζητήξανε νά συντάξουμε δελέγκου ετούτη τή νότα πού τή βεβαιώνουμε καί οί τετριμιόνοι Τσαγγάρης καί Ρεμιδιέρης Γιακουμής.

Επειδή ο Νιόνιος ό Φάντης είχε πρεμούρα καί μπεζόνια νά παντρέψει τήν κόρη τού εδανείστηκε εκαταλαβαίνεις από τή σιόρα Τζόγια Στόμπολη τού ποτέ Τζανέτου (20) είκοσι κολονάτα και μιόβολα. Γι’ αυτό τό ντιμετζίνιο ό Νιόνιος ό Φάντης τού ποτέ Άντζουλο είναι υποχρεωμένος νά σκάφτη, νά τρυγά καί νά κουβαλάη τή σταφίδα στ’ αλόνια τσή σιόρας Τζόγιας κι’ ή σιόρα Τζόγια νάναι υποχρεωμένη νά τού τήν τρίβη καί νά τού τήν σηκώνη κι’ ο Νιόνιος ό Φάντης νάναι υποχρεωμένος νά τής τήν μπάζει στήν κάτω χώρα από σήμερις μέχρι πέντα χρόνια.-

Ο Νίμπιλε και Νοδάρος τσή Ζάκυνθος

Παναγ. Κόλλιας

Σέμπροι

Σιόρα Τζόγια Στόμπολη

Νιόνιος Φάντης του Άντζουλου

Τετριμίνιοι

Τσαγγάρης Τελόζης

Ρεμεδιέρης Γιακουμής