ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ

Μνημόσυνο Κωνσταντίνου Μητσοτάκη

05.07.2017 (01)

Επιμνημόσυνη δέηση για τον Επίτιμο Πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Μητσοτάκη με τη συμπλήρωση σαράντα ημερών από το θάνατό του τελέστηκε στον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου του Αεροπεγίτη στην Αθήνα.

Το μνημόσυνο τέλεσε ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος ο οποίος κατάγεται από τα Χανιά, γενέτειρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο οποίος διατηρούσε φιλική σχέση με τον Κρητικό πολιτικό.

Παρόντες ήταν όλα τα μέλη της οικογένειας Μητσοτάκη εκτός από τη Ντόρα Μπακογιάννη γιατί βρίσκεται σε φάση ανάρρωσης μετά την πρόσφατη επέμβαση στο πόδι της.

Με την παρουσία τους τίμησαν τη μνήμη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη οι περισσότεροι από τους βουλευτές, τους πολιτευτές και τα κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, πρώην υπουργοί και ο πρώην πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμένος.

Dora Bakoyannis - Ντόρα Μπακογιάννη

Πηγή: http://www.newsit.gr/politikh/Simera-to-mnimosyno-toy-Konstantinoy-Mitsotaki/737778

Νικόλαος ΜΟΥΖΑΚΗΣ

18 Οκτωβρίου 1918 Χαλέπα Χανίων 29 Μαΐου 2017 Αθήνα

18 Οκτωβρίου 1918 Χαλέπα Χανίων
29 Μαΐου 2017 Αθήνα

03.05.2017

Θερμά Συλλυπητήρια.

Ο Πρόεδρος της καρδιάς μας, ήταν η τελευταία ευκαιρία της πατρίδος να ορθοποδήσει.

Θα ΖΕΙ πάντα μέσα στις καρδιές μας.

IMG_3470IMG_20170530_ENA

Ντόρα ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ

18 Οκτωβρίου 1918 Χαλέπα Χανίων 29 Μαΐου 2017 Αθήνα

18 Οκτωβρίου 1918 Χαλέπα Χανίων
29 Μαΐου 2017 Αθήνα

Τελικά ήρθαμε στα Χανιά.

Για του Αγίου Πνεύματος. Όπως σκοπεύαμε τόσο καιρό.

Εσύ το ήθελες τόσο πολύ.

Δεν ξέρω αν βλέπεις, αλλά τα Λευκά Όρη κρατούν ακόμη χιόνι στις κορφές τους.

Τα λουλούδια στο Ακρωτήρι είναι όλα ανθισμένα. Φέτο είχαμε νερό πολύ. Μην ανησυχείς, η σοδειά προβλέπεται μεγάλη.

Είμαστε όλοι εδώ. Όλη η οικογένεια. Μα πάνω απ’ όλα οι φίλοι σου που σταθήκανε δίπλα σου σε όλες τις μάχες της ζωής σου. Τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους. Όλοι αυτοί που μια ζωή ακουμπούσες και ακουμπούσαν πάνω σου.

Μίλησαν πολλοί για σένα αυτές τις μέρες. Καλά και τιμητικά.

Σήμερα όμως εδώ δεν είμαστε για να μιλήσουμε για την πολιτική. Για όλα εκείνα τα σωστά που είπες και έκανες.

Είμαστε εδώ για να σου πούμε το μεγάλο Ευχαριστώ και το πικρό αντίο.

Σε ευχαριστούμε για την ανθρωπιά σου, τη λεβεντιά σου, την καλοσύνη σου. Για το περίσσευμα καρδίας που μας δίδαξες με το παράδειγμά σου.

Σε ευχαριστούμε που μας έμαθες να αγαπάμε την Κρήτη. Σε ευχαριστούμε που μας δίδαξες να τιμάμε τις φιλίες μας, το λόγο μας, το χρέος και την ευθύνη μας.

Σε ευχαριστούμε για την αστείρευτη πηγαία αισιοδοξία σου. Για την πίστη σου ότι τελικά όλα θα πάνε καλά. Για τον τόπο πέρα και πάνω απ’ όλα.

Όταν σου είπα πριν από λίγες μέρες ότι η χώρα δεν πάει καλά, μου είπες να έχω πίστη στους Έλληνες, πως εσύ τους ξέρεις και ότι η Ελλάδα θα ξανασηκωθεί.

Σε ευχαριστούμε που μας έδειξες να λυγίζουμε, αλλά να μη σπάμε. Να πέφτουμε, αλλά να ξανασηκωνόμαστε.

Σε ευχαριστούμε γιατί μας μπόλιαζες δύναμη. Πού όμως τώρα να τη βρω τη δύναμη να σε αποχαιρετήσω;

Λέξεις λυγμοί που δένουν κόμπο στο λαιμό και με πνίγουν.

Ίσως είμαι η πιο ακατάλληλη να μιλώ αυτή την ώρα. Στέκω όμως όρθια στη γη που τόσο αγάπησες. Και προσπαθώ στη περηφάνεια μου για σένα να βρω την αντοχή.

Δε ζύγιαζες, δεν μετρούσες, δεν βολεύτηκες. Δεν χώρεσες ποτέ σε όλα εκείνα που είπαν πως δεν ακούγονται καλά, σε όλες τις μικρότητες και τους μικρούς, στα λίγα, στα κρυφά.

Δεν χώρεσες.

Ήσουν ψηλός βλέπεις. Και το βλέμμα σου δεν ήξερε παρά να απλώνεται.

Δεν χώρεσε κι η αγάπη σου. Για τη γη ετούτη που σε γέννησε, για έναν ολόκληρο τόπο που τον πόνεσες, για το λαό που πίστεψες, για έναν έναν τους ανθρώπους του, για τη μάνα μας, για μας.

Δε χωράς πιο πολύ τώρα εδώ. Κι αν δε χωράς ψηλέ περήφανε πατέρα μου, σήκω απάνω.

Σήκω απάνω γιατί χρειαζόμαστε λίγο ακόμη. Ίσα να μας βγάλεις πάλι στο ξέφωτο.

Σήκω απάνω γιατί άδειασε ο τόπος και θα μείνουν τα βουνά σου απερπάτητα.

Σήκω απάνω, γιατί έχουν έρθει φίλοι πολλοί και δεν μου πάει να τους πω πως πόθανες.

Σήκω πάνω. Γιατί θα χαράξει και δε θα’ σαι.

Κυριάκος ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ

18 Οκτωβρίου 1918 Χαλέπα Χανίων 29 Μαΐου 2017 Αθήνα

18 Οκτωβρίου 1918 Χαλέπα Χανίων
29 Μαΐου 2017 Αθήνα

Όποιος θέλει να ξέρει αληθινά ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ας αναλογιστεί τον τόπο που επέλεξε για τη μόνιμη κατοικία του.

Ένα μικρό αγροτικό νεκροταφείο στον Αργουλιδέ Χανίων. Πέντε κυπαρίσσια, λίγα λουλούδια κι ένα πέτρινο εκκλησάκι.

Ούτε μνήμα μαρμάρινο ούτε, βέβαια, καμία πολυτέλεια.

Ένας ανυποψίαστος περαστικός δεν θα φανταζόταν ποτέ ότι ένας σπουδαίος άνδρας κείτεται εκεί.

Όμως, αυτό ήθελες. Δεν είχες ανάγκη από κάτι παραπάνω.

Η ζωή σε γέμισε εμπειρίες και δεν περίμενες των σοφιστών τον έπαινο για να κάνεις τον δικό σου απολογισμό.

Σου έφτανε να είσαι μαζί με την Μαρίκα σου, τον «Κοπέρνικο», όπως χαριτολογώντας την αποκαλούσες.

Και, βέβαια, με θέα παντοτινή το αγαπημένο σου Ακρωτήρι. Και με συντροφιά τα Λευκά Όρη.

Εκεί που περπάτησες αγέρωχος με την κατσούνα σου. Εκεί που έκανες τα πρώτα σου πολιτικά βήματα, διδάσκοντας γενναιότητα, αλλά μαζί και φρόνηση.

Και στερνή σου επιθυμία, όταν με δυσκολία πια έβγαινε η φωνή σου, ήταν να μην σταλούν στεφάνια στην κηδεία σου, αλλά να φυτέψουμε στη μνήμη σου ένα δάσος στα βουνά της Κρήτης.

Ήσουν ο τελευταίος μιας γενιάς που πέρασε ανάμεσα από Συμπληγάδες.

Αλλά και μιας γενιάς που δεν έμεινε ποτέ από αντοχή, που ένιωσε μέσα της βαθιά τις δυνατότητες της πατρίδας μας και πίστεψε σ’ αυτές.

Μιας γενιάς για την οποία τίποτα δεν έδειχνε αδύνατο ή ακατόρθωτο.

Και σήμερα, που η Ελλάδα δείχνει αποσβολωμένη μπροστά στους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες μιας μεγάλης κρίσης, τα λόγια σου δεν είναι για να μας θυμίζουν τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν….

Είχες, άλλωστε, απόλυτη επίγνωση ότι η Ιστορία δεν γράφεται με τα «αν» και ότι ο χρόνος δεν γυρίζει ποτέ πίσω.

Γι’ αυτό και το βλέμμα σου ήταν πάντα εστιασμένο στο μέλλον. Κοιτούσες μπροστά και μακριά κι αυτή ήταν η δύναμή σου.

Η πολιτική σου παρακαταθήκη είναι αειθαλής, όπως, εξάλλου, αειθαλής υπήρξες και εσύ. Και το παράδειγμά σου είναι οδηγός για όλους μας.

Να λέμε την αλήθεια και να μην κολακεύουμε το λαό. Να σεβόμαστε τη Δημοκρατία και τους κανόνες της.  Και ειδικά το Κοινοβούλιο, το οποίο τόσο πολύ αγάπησες.

Να επιδιώκουμε την ενότητα και όχι το διχασμό. Να μην ξεχνάμε ποτέ ότι το μέλλον της Ελλάδας είναι στο κέντρο της Ευρώπης.

Απλές κουβέντες που ενσταλάχτηκαν μέσα σου στη διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής, μιας ζωής πολυκύμαντης και συναρπαστικής.

Σε ικανοποιούσε και σε στεναχωρούσε, ταυτόχρονα, που ήσουν μπροστά από την εποχή σου και που δικαιώθηκες εν ζωή.

Σε ικανοποιούσε, αλλά δεν σου αρκούσε.

Και δεν σου αρκούσε, όχι γιατί ήσουν ματαιόδοξος, το αντίθετο. Αλλά γιατί ήξερες ότι το κακό το οποίο πάλεψες μια ζωή, είναι πάντα ζωντανό.

Ο λαϊκισμός, ο φθόνος, η μισαλλοδοξία, ο διχασμός παραμένουν, δυστυχώς, θλιβεροί συνοδοιπόροι της ιστορικής μας διαδρομής.

Και τώρα, στη δική μας γενιά περνά το χρέος να αντιμετωπίσουμε το λαϊκισμό, το φθόνο, τη μισαλλοδοξία, το διχασμό.

Γι’ αυτό και σου άρεσε τόσο πολύ να μας θυμίζεις τους στίχους του αγαπημένου σου Κωστή Παλαμά: «Χρωστάμε εις όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθούνε, θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί».

Μεγάλο το βάρος, μεγαλύτερη η ευθύνη.

Αλλά, πάνω από όλα, η συμβουλή σου σε εμάς τους νεότερους ήταν πολύ απλή:

Να αγαπάτε τους συνανθρώπους σας και να ξεκινάτε πάντα με διάθεση να τους βοηθήσετε.

Γιατί πίσω από τον πολιτικό αντίπαλο που πολλοί προσπάθησαν να σπιλώσουν, υπήρχε ένας ζεστός άνθρωπος με μεγάλη καρδιά, που άγγιξε πολλές ψυχές.

Και πίσω από τα πρωτόκολλα και τις τιμές που με κάθε επισημότητα σου αποδίδει σήμερα η Ελληνική Δημοκρατία, χιλιάδες συμπολίτες μας θα χύσουν ένα δάκρυ βουβό.

Γιατί πέτυχες αυτό που μας παρότρυνε ο ποιητής όταν γράφει: «Να μιλάς μπορείς με το λαό κι ωστόσο να κρατάς την αρετή σου … μη χάνοντας το απλό φέρσιμό σου».

Σε θυμάμαι μικρό παιδάκι, όταν ήμασταν εξόριστοι τα χρόνια της Δικτατορίας, να με πηγαίνεις με το μετρό στο Παρίσι. Καθώς μεγάλωνα, δεν είχες πολύ χρόνο να μου διαθέσεις.

Είχες, όμως, τη γενναιότητα να κοντύνεις εσύ, καθώς εγώ ψήλωνα, έτσι ώστε η σκιά σου να μην είναι πολύ βαριά επάνω μου.

Και καθώς τα χρόνια πέρασαν, βρήκαμε αυτήν την όμορφη ισορροπία, που μας επέτρεπε να έχουμε το δικό μας ξεχωριστό κώδικα επικοινωνίας.

Σου είπα αυτά που ήθελα και με είδες εκεί που ήθελες. Κι αυτό κάπως μαλακώνει τον πόνο.

Αφήνεις πίσω σου το πιο ωραίο και σημαντικό: Μια μεγάλη, μια ενωμένη οικογένεια. Τέσσερα παιδιά, δεκατρία εγγόνια, δεκατρία δισέγγονα και δύο ακόμα που δεν θα προφτάσεις να γνωρίσεις.

Για την καθεμία και τον καθένα ξεχωριστά, ήσουν η κολώνα του σπιτιού, ένας βράχος σταθερότητας στον οποίο όλοι βρίσκαμε καταφύγιο, για τις μικρές ή μεγάλες μας ανησυχίες.

Μας έδειξες ότι η ζωή είναι ένα βιβλίο γεμάτο εκπλήξεις και πως το αληθινό μέτρο της επιτυχίας είναι να μπορούμε να σηκωνόμαστε ξανά, όταν πέφτουμε.

Μας έμαθες να νιώθουμε αυθεντικοί και να είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό που πραγματικά είμαστε. Αλλά δεν μας επέτρεπες ποτέ να ξεχάσουμε ότι, μαζί με τα προνόμια, έρχονται υποχρεώσεις και μια μεγάλη ευθύνη.

Θα έρθει η ώρα που η γλυκιά σου ανάμνηση θα φέρει το χαμόγελο στα χείλη μας, πριν τρέξουν τα δάκρυα από τα μάτια μας. Αλλά όχι ακόμα.

Σήμερα, ολόκληρη η Ελλάδα, και ιδιαίτερα η Κρήτη, στέκεται σιωπηλή και βουρκωμένη μπροστά σε έναν άνδρα σπουδαίο, που ξεκινάει το τελευταίο του ταξίδι.

Όπως πάντα, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είναι αφέντης της μοίρας του και καπετάνιος της ψυχής του.

Και ας είναι ελαφρύ το χώμα της κρητικής γης που θα τον υποδεχθεί.

Καλό σου ταξίδι.

Κηδεία Κωνσταντίνου Μητσοτάκη

Κωνσταντίνος ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ

18 Οκτωβρίου 1918 Χαλέπα Χανίων 29 Μαΐου 2017 Αθήνα

18 Οκτωβρίου 1918 Χαλέπα Χανίων
29 Μαΐου 2017 Αθήνα

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ενώσεως Κέντρου λαμβάνοντας μέρος στον επονομαζόμενο Ανένδοτο Αγώνα των ετών 1961–1963, κατά της Κυβέρνησης του 1961 του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Μεταπολιτευτικά δημιούργησε το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων που εξέλεξε στις εκλογές του 1977 δυο βουλευτές, τον ίδιο και τον Παύλο Βαρδινογιάννη.

Το 1978 εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία.

Την 1η Σεπτεμβρίου 1984 εξελέγη αρχηγός της.

Ηγήθηκε του κόμματος στις εκλογές του 1985, στις οποίες και ηττήθηκε. Μετά την ήττα παραιτήθηκε και έθεσε εκ νέου θέμα ηγεσίας. Στις εσωκομματικές εκλογές που ακολούθησαν επανεξελέγη πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.

Στις δύο βουλευτικές εκλογές του 1989 (Ιουνίου και Νοεμβρίου) δεν κατάφερε να κερδίσει την αυτοδυναμία, το πέτυχε όμως σε αυτές της 9ης Απριλίου του 1990, οπότε και σχημάτισε κυβέρνηση υπό την προεδρία του.

Την 13η Οκτωβρίου 1993 ηττήθηκε και παραιτήθηκε από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, του απονεμήθηκε δε ο τίτλος του Επιτίμου Προέδρου του κόμματος.

Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του προσπάθησε να εφαρμόσει την νεοφιλελεύθερη ατζέντα. Έτσι, προώθησε διαρθρωτικές αλλαγές με σκοπό τη μείωση του δημόσιου τομέα, γεγονός που προκάλεσε οξείες αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και συνδικαλιστικών φορέων. Επίσης προσπάθησε να εφαρμόσει πρόγραμμα απορρύθμισης της οικονομίας από διοικητικούς περιορισμούς και κυβερνητικές παρεμβάσεις κάτι που οδήγησε στην απελευθέρωση του ωραρίου και της κίνησης κεφαλαίων.

Την 30η Ιουνίου 1993, ο Αντώνης Σαμαράς ίδρυσε πολιτικό σχήμα με την ονομασία «Πολιτική Άνοιξη» και το Σεπτέμβριο του ιδίου έτους προέτρεψε τους προσκείμενους σε αυτόν βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας να ανεξαρτητοποιηθούν, προκαλώντας την πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με την άρση της εμπιστοσύνης των βουλευτών Ηλείας, Στέφανου Β. Στεφανόπουλου και Κιλκίς, Γιώργου Σιμπιλίδη.

Αυτή ήταν η καθοριστική πολιτική κίνηση, που διέκοψε το πρόγραμμα οικονομικής εξυγίανσης που εκπόνησε και εφήρμοσε η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί, μετά από λίγα χρόνια, η χώρα μας στο Δ.Ν.Τ., όπως πολύ προφητικά είχε προβλέψει από του βήµατος της Βουλής το 1994, απευθυνόμενος προς το ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο ίδιος. (Το κείμενο που ακολουθεί είναι αρκούντως διαφωτιστικό)

hqdefault

«Τι θα σας ωφελήσει να κερδίσετε, αν κερδίσετε, πρόσκαιρες εντυπώσεις όταν η οικονομία οδηγείται με μαθηματική βεβαιότητα σε κατάρρευση; Το πρόβλημα δεν είναι σήμερα αν θα υποτιμηθεί η δραχμή. Αυτό είναι το λιγότερο κακό.

Το τραγικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι ότι δεν αντέχει τα βάρη και τα ελλείμματα, ότι δεν είναι μακριά η στιγμή που η Ελλάδα δεν θα μπορεί πια να δανειστεί και θα καταφύγει ικέτης στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η Ελλάδα του κ. Παπανδρέου θα έχει την τύχη της Τουρκίας της κ. Τσιλέρ.

Ο ελληνικός λαός δεν πίστεψε όσα του είπαμε τον περασμένο Οκτώβριο. Πίστεψε εσάς και την πολιτική σας, σήμερα πληρώνει.

Τι θα σας ωφελήσει να λασπολογήσετε για λίγες εβδομάδες τους αντιπάλους σας, όταν μετά τις ευρωεκλογές θα παρουσιαστούν σε όλη τους τη μεγαλοπρέπεια τα αδιέξοδα από την πολιτική που ακολουθήσατε στα Σκόπια; Κάνετε λάθος!»

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έφυγε από τη ζωή σήμερα 29η Μαΐου 2017, στη 01:00, περιστοιχισμένος από τους ανθρώπους που αγαπούσε και τον αγαπούσαν.