Οικογένεια

Εκδημία Ανδρέα Νικολάου Μουζάκη

23.03.1939 – 25.04.2018

«Μετά βαθυτάτης οδύνης η Οικογένεια Μουζάκη αγγέλλει τον θάνατον του Ανδρέα Νικολάου Μουζάκη, επελθόντα σήμερον 25ην Απριλίου 2018, ώραν 4ην πρωινήν.

Την οδύνην καθιστά οξυτέραν η αγαθότης τού Ανδρός».

 

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί την Παρασκευήν 27η Απριλίου 2018 εις το Κοιμητήριον του Κόκκινου Μύλου, ώραν 2αν απογευματινήν.

Μάχη Μουζάκη

Μάχη Μουζάκη

Μάχη Μουζάκη

Η Μάχη Μουζάκη γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1920.

Απεβίωσε, λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 9ης Νοεμβρίου 2016, πλήρης ημερών σε ηλικία 96 ετών.

Έζησε στην Αθήνα, στη Ζάκυνθο και στην Νέα Υόρκη.

Όταν τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές της, παρακολούθησε τρία χρόνια μαθήματα στη Φιλοσοφική Αθηνών.

Άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα της το 1950 σε Αθηναϊκές εφημερίδες, όπως: «Βραδυνή», «Μάχη», «Φρουροί της Ειρήνης» και στη Ζάκυνθο στις εφημερίδες «Αλήθεια και Πρόοδος», «Ζακυνθινή Ενημέρωση», «Ημέρα της Ζάκυθος» και «Ερμής».

Το 1953 εκδίδει ένα μικρό φυλλάδιο με τίτλο «Η Ζάκυνθος μέσα στις φλόγες» και το 1954 το πρώτο ποιητικό της βιβλίο «Μια ζωή τραγουδάει».

Έχει εκδώσει περί τα πενήντα ποιητικά βιβλία, έξι τόμους αναδρομικά, τέσσερα βιβλία πεζά, δύο ανθολογίες, τρεις μεταφράσεις και παραμύθια.

Μάχη Μουζάκη

Μάχη Μουζάκη

Ποίηση:

  • «Η Ζάκυνθος στις φλόγες», 1954.
  • «Μια ζωή τραγουδάει», 1954.
  • «Φωνές του Ιονίου», 1956.
  • «Οι κήποι της Ζακύνθου».
  • «Στα περιβόλια της γης»
  • «Ο θρήνος της Ανδρομάχης στα τείχη της επαρχίας», 1963.
  • «Ο ήχος ο πιστός ο ένας». 1965.
  • «Επί γης (Δωδέκατη ώρα), 1966.
  • «Ανδρομάχης οράματα» (Δωδέκατη ώρα), 1968.
  • «Στη γαστέρα του χάους», 1970.
  • «Ζαρκάδι των εφτά πηγών», 1971.
  • «Τυφλές πύλες», 1971.
  • «Το ρόδο του Κενταύρου»(Δωδώνη), 1974.
  • «Φυτεύω την καρδιά σου», 1973.
  • «Σ’ όσες μανάδες δε θα ξανακούσουνε τ’ αηδόνι», 1974.
  • «Βάρβαρο γέλιο» (Δωδώνη), 1974.
  • «Λαμπρός ο κόσμος», 1975.
  • «Αγγέλικα, η Κυρά των κήπων», 1976.
  • «Οι δύο στιγμές στη γλώσσα της φωτιάς» (Κέδρος), 1977.
  • «Η χλόη και οι μελανίες των τάφων», 1978.
  • «Το άγιο χλωρό» (Αντιπαράλληλα), 1979.
  • «Νεφερτίτη» (Αντιπαράλληλα), 1980.
  • «Άλλες ημιπληγίες», 1981″]
  • «Ζακύνθου μεταμοσχεύσεις» (Θουκυδίδης), 1982.
  • «Αθήνα» (Θουκυδίδης), 1983.
  • «Εδώ αμνός» (Σύγχρονη Εποχή), 1983.
  • «Τα υπόλοιπα τέρατα» (Θουκυδίδης), 1984.
  • «Γράμμα στον Μπέντζαμιν» (Όμβρος), 1985.
  • «Τα Ωραία μας» (Όμβρος), 1985.
  • «Αυθάδεια ροής» (Γκοβόστης), 1989.
  • «Νηστεύω σύμπαν» (Όμβρος), 1992.
  • «Σε άσμα γαρούφαλου» (Εβδομάδα Ζάκυνθου), 1993.
  • «Κραταία λάσπη» (Γκοβόστης), 1994.
  • «Δοξαστικό μαγνητισμού της εφηβείας» (Γκοβόστης), 1997.
  • «Περήφανη πηγή μου» (Γκοβόστης), 1998.
  • «Μας ελεεί το άνθος» (Γκοβόστης), 1999.
  • «Τι ενοράς, Ανδρομάχη» (Αίολος), 2001.
  • «Η μελωδία ενός αναστήματος» (Αίολος), 2002.
  • «Δίχως τα μονάκριβα, κανείς» (Σύγχρονη Εποχή), 2004.
  • «Σε ό,τι στεφανηφόρο αιμορραγεί – Το παραλήρημα» (Σύγχρονη Εποχή), 2007.
  • «Πένθος πατρίδας», 2008.
  • «Η απεραντοσύνη του Όντος», 2008.

 

Αναδρομικά:

  • α΄ τόμος, «Ρόγχος και ρόδο, 1954-1966» (Όμβρος), 1985.
  • β΄ τόμος, «Η ώρα της περηφάνιας, 1968-1975» (Θουκυδίδης), 1986.
  • γ΄ τόμος, «Λαμπρός ο κόσμος: ερωτικά, 1964-1980» (Θουκυδίδης), 1986.
  • δ΄ τόμος, «Συνωμοτούν οι μεταλλάξεις, 1976-1986» (Θουκυδίδης), 1986.
  • ε΄ τόμος, «Ζάκυνθο, περήφανη πηγή μου, 1953-1998» (Γκοβόστης), 1998.
  • στ΄ τόμος, «Ο μύκητας των ποιητών, σατιρικά» (Αίολος), 1999.

 

Παραμύθια:

  • «Ασημένια παραμύθια» (Αργώ), α΄ έκδοση 1977, β΄ έκδοση 1978 (εξαντλημένα). Αναδημοσίευση με τίτλο «Οι αχτίδες του γέλιου της» (Σύγχρονη Εποχή), 2005.

 

Πεζά:

  • «Πρισματική μου Ευδοξία» (Σύγχρονη Εποχή), 1987.
  • «Η γυναίκα και τα οξύμωρα» (Σύγχρονη Εποχή), 1991.
  • «Χλόη χάριτος» (Σύγχρονη Εποχή), 1993.
  • «Τα βρέφη της Ευτέρπης (Γκοβόστης), 1996.

 

Μεταφράσεις:

  • «Άσμα ασμάτων» (Αίολος), 2000.

 

Ανθολογίες:

  • «Σύγχρονη ζακυνθινή ποίηση» (Θουκυδίδης), 1982.
  • «Χρονικό αναπνοής, 1951-2001, ανέκδοτα κείμενα 2003» (Αίολος), 2004.
Μάχη Μουζάκη

Μάχη Μουζάκη

Ευστάθιος Ι. Λατσούδης ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ (ΠΖ)

Ευστάθιος Ι. Λατσούδης ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ (ΠΖ)

Ευστάθιος Ι. Λατσούδης
ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ (ΠΖ)

Ο Ευστάθιος Ι. Λατσούδης εγεννήθη την 29η Μαΐου 1918 στη Ερατεινή – Φωκίδος.

Την 4η Οκτωβρίου 1933 εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων με Αριθμόν Μητρώου: 20678.

Την 4η Μαΐου 1937 απεφοίτησε ορκισθής Ανθυπολοχαγός.

Κατά τον Ελληνοϊταλικόν πόλεμον υπηρέτησε ως Διοικητής του 3ου Συντάγματος Πεζικού (ΑΛΒΑΝΙΑ) λαβών μέρος εις τας αμυντικάς και επιθετικάς μάχας επιδείξας απαράμιλλων θάρρος και αξιοθαύμαστον τόλμην και γενναιότητα προταθείς επ’ ανδραγαθία δια τον βαθμόν του Λοχαγού.

Το 1942 διέφυγε εις Μέση Ανατολή όπου έλαβε μέρος ως Διμοιρίτης και Υποδιοικητής Λόχου λαβών μέρος εις τις επιχειρήσεις της Ερήμου και Ρίμινι Ιταλίας, προαχθής επ’ ανδραγαθία.

Έλαβε μέρος εις το Δεκεμβριανόν Κίνημα (Δεκέμβριος 1944 – Ιανουάριος 1945) κατά των κομουνιστών.

(1)

Μετέσχε εις τον αντισιμοριτικό αγώνα ως Διοικητής Λόχου και Διοικητής του 565 Τάγματος Πεζικού επεδείξας υπέροχον ικανότητα και ψυχραιμίαν.

Δια την Πολεμική του δράση η Πατρίδα τον τίμησε απονέμοντας του τις εξής ηθικές αμοιβές:

  • Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας (τρείς)
  • Πολεμικός Σταυρός δ’ τάξεως (δις)
  • Προσάρτησης στέμματος εις Πολεμικόν Σταυρόν
  • Μετάλλιον Εξαίρετων Πράξεων (τρείς)
  • Μετάλλιον Στρατιωτικής Αξίας Δ’, Γ’, Β’, Α’ τάξεως
  • Μετάλλιον Αγίου Μάρκου
  • Αναμνηστικόν Μετάλλιον ΑΛΒΑΝΙΑΣ
  • Αναμνηστικόν Μετάλλιον ΑΦΡΙΚΗΣ
  • Χρυσός Σταυρός Γεωργίου Α’ (μετά ξιφών)
  • Σταυρός των Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος του Φοίνικος

Το 1947 νυμφεύεται την Χαλανδραία, Ελένη Π. Μποβιάτση, θυγατέρα του Παναγιώτη Ν. Μποβιάτση, με την οποία αποκτά δύο τέκνα.

Ευστάθιος Ι. Λατσούδης Ελένη Π. Μποβιάτση

Ευστάθιος Ι. Λατσούδης
Ελένη Π. Μποβιάτση

Μετά την απελευθέρωση, συνεχίζει την στρατιωτική του μόρφωση αποφοιτώντας από τις εξής σχολές:

  • Ανώτατη Σχολή Ηγεσίας
  • Σχολή Εθνικής Αμύνης
  • Σχολή Τ/Θ.ΓΚΕΑ
  • Σχολή συνδέσμων ΓΚΕΑ
  • Σχολή Επιτελών
  • Σχολή Επιτελών Η.Π.Α.

Οι σημαντικότερες θέσεις που υπηρετεί είναι:

  • Α’ Στρατιά Διοικητής Α2
  • Διοικητής Σ.Β.Ο.Π.
  • Επιτελάρχης Α.Σ.Δ.Ε.Ν.
  • Διοικητής Σ.Κ.Ε.
  • Διοικητής Γ’ Σ.Σ.
  • Διοικητής Α’ Στρατιάς
  • Β’ Υπαρχηγός Γ.Ε.Σ.

Την 3η Ιουνίου 1972 απεστρατεύθη, τη αιτήσει του, με τον βαθμόν του Αντιστρατήγου (ΠΖ).

Από την 1η Ιουλίου 1972 – 20 Νοεμβρίου 1973, υπηρετεί την Πατρίδα από την θέση του Επιτρόπου Διοικήσεως.

Την 25η Νοεμβρίου 1973, καλείται από την Κυβέρνηση Αδαμαντίου Ανδρουτσόπουλου να αναλάβει το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και ορκίζεται Υπουργός.

01.02.1974 Επιμνημόσυνη δέηση για τον Αρχηγό της ΕΚΚΑ Δημήτριο Ψαρρό

01.02.1974
Επιμνημόσυνη δέηση για τον
Αρχηγό της ΕΚΚΑ Δημήτριο Ψαρρό

Παραιτείται την 24η Ιουλίου 1974 και παραδίδει το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης στον Ευάγγελο Αβέροφ, με πρωτόκολλο παράδοσης – παραλαβής (το μοναδικό Υπουργείο που παραδόθηκε στην κυβέρνηση εθνικής ενότητος με πρωτόκολλο).

Όλες οι εξεταστικέ επιτροπές και τα δικαστήρια των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων τον έκριναν ομόφωνα αθώο, για το σύνολο των κατηγοριών που του είχαν προσάψει.

Ο Ευστάθιος Ι. Λατσούδης απεβίωσε υπερήφανος ως Έλλην, την 20η Ιουνίου 2004.

Παναγιώτης Ν. Μποβιάτσης

Παναγιώτης Μποβιάτσης

Ο Παναγιώτης Ν. Μποβιάτσης εγεννήθη το 1889 στη Στρούζα (σημερινό Αιγίτιον).

Το πρώτο αυτοκίνητο που πάτησε τις ρόδες του στο Λιδορίκι , ήταν ένα φορτηγάκι του Παναγιώτη Ν. Μποβιάτση, το 1919.

Ο φριχτός παγκόσμιος πόλεμος του 1914 – 1918, με τα εκατομμύρια των νεκρών και τις συμφορές που σκόρπισε σ’ όλη την Ευρώπη, είχε τελειώσει. Οι στάχτες των ερειπίων είχαν καθαριστεί κι’ άρχιζε η ανοικοδόμηση . Διορατικοί άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο , άρχισαν να οραματίζονται ένα καλύτερο μέλλον για την ανθρωπότητα και να δουλεύουν για την επούλωση των πληγών της .

Μπορεί ο πόλεμος να’ χε σωρεύσει χίλια δυό δεινά, να είχε σκόρπισε φρίκη και τρόμο, έφερε όμως και μεγάλη τεχνική πρόοδο. Για την κάλυψη των αναγκών του, αναπτύχθηκαν πολύ τα μέσα συγκοινωνίας. Το υποβρύχιο, το αεροπλάνο, τα τανκς, τα αυτοκίνητα, έφτασαν σε ζηλευτό επίπεδο ανάπτυξης και τώρα, που οι σκοτωμοί είχαν τελειώσει, έπρεπε τις τεχνικές αυτές βελτιώσεις να τις εκμεταλλευτούν οι άνθρωποι.

Χιλιάδες στρατιωτικά καμιόνια, άχρηστα πλέον, σκούριαζαν και διαλύονταν σαν παλιοσίδερα. Το συμμαχικό υλικό, αξίας δισεκατομμυρίων χρυσών λιρών, πήγαινε χαμένο στις διάφορες μάντρες, αζήτητο και άχρηστο .

Τότε, ο Παναγιώτης Ν. Μποβιάτσης, νέος με όνειρα πολλά και ανοιχτό μυαλό, που δεν ήρθε απ’ την Αμερική για να αγοράσει γίδια, όπως έκαναν άλλοι, αλλά βλέποντας μπροστά που πάει η ζωή κι’ ο κόσμος αλλά και που υπάρχει μέλλον, έριξε το χρήμα του στην αγορά χωραφιών στο Χαλάνδρι, στη δημιουργία πρατηρίων καυσίμων και στ’ αυτοκίνητα. Τ’ αδέρφια και τα ξαδέρφια του, του έλεγαν “να πάρει γίδια και να τους κρεμάσει τα μεγαλύτερα κυπριά , ν’ αχολογάνε οι ράχες της Στρούζας σαν τα σαλαγάνε”, δεν τους άκουσε και κοίταξε τα’ αυτοκίνητα, και τα πράγματα τον δικαίωσαν.

Με πολύ λίγα λεφτά αγόρασε, απ’ τον τότε ΟΔΙΣΥ, ένα στρατιωτικό παλιό καμιόνι, σκοπεύοντας να το δρομολογήσει στο δρομολόγιο Ερατεινή – Λιδορίκι. Ο ίδιος είχε στο Χαλάνδρι ένα άλλο μεγάλο αμάξι, το καμιόνι αυτό ήταν μάρκας Φορντ, με συμπαγή λάστιχα και αλυσίδα, όπως οι σημερινές μοτοσυκλέτες περίπου, τα δε φανάρια του λειτουργούσαν με ασετιλίνη!

Απ’ τον Πειραιά, γεμάτο με διάφορα εμπορεύματα, το φόρτωσε σ’ ένα μεγάλο καΐκι (εμπορικός άθλος για την εποχή, φανταστείτε την διαδικασία φόρτωσης – εκφόρτωσης) κι’ έφτασε στην Ερατεινή. Εκεί το έβγαλαν με μεγάλα μαδέρια. Στην Ερατεινή, στο μόλο, μαζεύτηκε όλο το χωριό να το δει και να το θαυμάσει την διαδικασία. Έγινε αγιασμός μιας και η οικογένεια είχε πάντα ως οδηγό το “από Θεού άρξαστε”, και μετά τα σχετικά κεράσματα, το αυτοκίνητο, με οδηγό τον ίδιο, και επιβάτες τα’ αδέρφια του και άλλους Λιδορικιώτες, ξεκίνησε για το Λιδορίκι, εγκαινιάζοντας μια καινούρια εποχή. Ο δρόμος ήταν ο ίδιος ο σημερινός, μόνο που ήταν στενότερος και σκιροστρωμένος, για τα κάρα, και βόλευε το αυτοκίνητο με τα συμπαγή λάστιχα. Έβγαλε λοιπόν καλά τον ανήφορο μέχρι το Ανάθεμα, αν και κάπου – κάπου οι επιβάτες κατέβαιναν να πετάξουν καμιά πέτρα, ν’ ανοίξουν το δόμο, όπου ήταν στενός, και να κάνουν και κανένα σταυρό, να βάλει ο Θεός το χέρι του!

Όταν όμως έφτασαν στο Ανάθεμα και πήραν τον κατήφορο, ο Παναγιώτης Ν. Μποβιάτσης διαπίστωσε με τρόμο πως δεν έπιαναν τα φρένα του. Η αγωνία ζωγραφίστηκε στο πρόσωπο του, είχε πλήρη επίγνωση της ευθύνης για τις ψυχές που κουβαλούσε, γιατί παρακάτω το γεφύρι ήταν πολύ στενό και η στροφή απότομη και φοβόταν μήπως πέσει έξω. Εξ’ άλλου τα αυτοκίνητα της εποχής εκείνης, δεν ήταν ούτε “Μερσέντες”, ούτε “Ρολς- Ροϋς”.

Ψύχραιμος ο Παναγιώτης Ν. Μποβιάτσης, αναλογίστηκε την κατάσταση και τον κίνδυνο, είπε στ’ αδέρφια του να κατεβούν και να πάνε να τον περιμένουν πιο κάτω, αυτός δε πήγε ως το γεφύρι, ίσιωσε μ’ ένα φτυάρι λίγο το μέρος, έριξε μια ματιά στ’ αδέρφια του και τους επιβάτες του, έκανε το σταυρό του, έβαλε μπροστά και ξεκίνησε.

Η Παναγιά η Κουτσουριώτισσα, έβαλε το χέρι της κι’ όλα πήγαν καλά, πέρασαν τη Βελλά και το Παραδείσι, καθυστέρησαν λίγο, από μια μικροβλάβη, στου Κορδοπλή το ρέμα, και σε λίγο έμπαιναν θριαμβευτικά στο Λιδορίκι.

Ακολουθούμενοι από την ξυπόλυτη πιτσιρικαρία της εποχής, έφτασαν και στάθμευσαν στ’ Αλωνάκι, όπου τ’ αμάξι έμεινε για πάντα.

Ο Παναγιώτης Ν. Μποβιάτσης, υπολόγιζε να πάρει άδεια εκμετάλλευσης της γραμμής, βάζοντας οδηγό τον αδερφό του. Τον έφαγε όμως η πολιτική, τα δυο κόμματα, Βενιζελικοί και Βασιλικοί, ήταν στα μαχαίρια. Ο Παναγιώτης Ν. Μποβιάτσης ήταν αντίθετος με την κατάσταση και δεν του έδωσαν την άδεια.

Μετά έγινε η επιστράτευση, ο αδερφός του πήγε στρατιώτης, κι’ έμεινε για πάντα στη Μικρά Ασία, κι’ έτσι το αυτοκίνητο έμεινε για πάντα αραγμένο στ’ Αλωνάκι, έρμαιο στα χέρια των πιτσιρικάδων, ώσπου διαλύθηκε, έχοντας κάνει ένα και μοναδικό ταξίδι.

Το 1920 νυμφεύεται την Χαλανδραία Μαρία Κλωσσάκη το γένος Κουράση, με την οποία αποκτά δύο κόρες, την Ελένη και την Ασημούλα.

Επιλέγει το Χαλάνδρι ως κέντρο των επιχειρήσεων του, και εγκαθίσταται μόνιμα σ’ αυτό.

Πρατήριο καυσίμων του Παναγιώτη Ν. Μποβιάτση με χειροκίνητη αντλία

Πρατήριο καυσίμων του Παναγιώτη Ν. Μποβιάτση
με χειροκίνητη αντλία στην Πλατεία Χαλανδρίου

Ο Παναγιώτης Ν. Μποβιάτσης, έφερε και το 1935 το πρώτο λεωφορείο στο Λιδορίκι, ένα κίτρινο ΦΑΡΓΚΟ, αλλά και πάλι δεν μπόρεσε να πάρει άδεια, κι’ έτσι το χάρισε στους Σιώκο και Ράντο.

Η κήρυξη του πολέμου του 1940, τον βρίσκει εύρωστο επιχειρηματία στο Χαλάνδρι, όπου διαθέτει ιδιόκτητο καταφύγιο, κατασκευασμένο ήδη από το 1939!

Έχοντας τον γαμπρό του, Ευστάθιο Ι. Λατσούδη, στην πρώτη γραμμή του μετώπου, αναλαμβάνει δράσει σε δύο πεδία.

Αφ’ ενός χρηματοδοτεί αφειδώς την Φανέλα του Στρατιώτου και αφ’ εταίρου διαθέτει το καταφύγιο και τα τρόφιμα του στους συγγενείς της συζύγου του Μαρίας, μιάς και οι δικοί του συγγενείς παρέμεναν στο χωριό.

Με την κατάρρευση του μετώπου, φροντίζει για την διαφυγή του γαμπρού του, Ευσταθίου Ι. Λατσούδη, στην Μέση Ανατολή και διαχειρίζεται με αξιοπρέπεια τα σκληρά χρόνια την κατοχής, συνεχίζοντας να φροντίζει την οικογένεια της συζύγου του. Μέχρι το τέλος της ζωής του ευχαριστούσε και ευγνωμονούσε τον Ύψιστο για την ευλογία που του προσέφερε, να μπορέσει να τους διατηρήσει όλους στην ζωή.

Ο κομμουνιστοσυμμοριτοπόλεμος όμως έδειξε και στην περίπτωση του Παναγιώτη Ν. Μποβιάτση το πραγματικό του πρόσωπο. Συγγενείς της Συζύγου του, του οποίου είχε προστατεύσει όλη του την οικογένεια κατά τα δύσκολα χρόνια της κατοχής, εισβάλει στο σπίτι του, παραμονή Χριστουγέννων, μαζί με τα γνωστά πρωτοπαλίκαρα του Ε.Α.Μ. – ΕΛ.Α.Σ. και τον συλλαμβάνουν.

Έξι μήνες βασανιστικής πορείας θανάτου ξεκινούν, γδύνοντας τον και ξυλοκοπώντας τον στην περιοχή του Παραδείσου Αμαρουσίου. Έξι μήνες πορεύεται, μαζί με άλλους, μέσα στο κρύο, στις βροχές, στα χιόνια, έχοντας στα πόδια του αντί υποδημάτων, πανιά! Στην διάρκεια της πορείας αυτής ακούγονται ονόματα συνοδοιπόρων του, απ’ τους καπετάνιους και δεν τους ξαναβλέπει κανείς πια.

Έχει φτάσει πλέων, σκελετωμένος, κουρασμένος και ανήμπορος, στα βουνά της Λαμίας, όπου ο σωτήριος Ερυθρός Σταυρός τον διασώζει μαζί με άλλους και το ταξίδι της επιστροφής του, για το αγαπημένο του Χαλάνδρι και την λατρευτή του οικογένεια, ξεκινά.

Η φωτογραφία που ακολουθεί τα λέει όλα!

Παναγιώτης Ν. Μποβιάτσης

Παναγιώτης Ν. Μποβιάτσης

Ο Ιατρός Δημισιάνος σαστίζει στην εικόνα που αντικρίζει και καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια να διασώσει τον καλό του φίλο.

Εκλέγεται Δημοτικός Σύμβουλος στο Χαλάνδρι και συνεχίζει να ασχολείται με τις επιχειρήσεις του, εντονότερα απ’ ότι στο παρελθόν, αφού πλέον στην επιχειρήσεις συμμετέχει και ο γαμπρός του Κωνσταντίνος Ν. Παπαγεωργίου.

111 001 (2)

Ο Παναγιώτης Ν. Μποβιάτσης απεβίωσε απολαμβάνοντας τις φροντίδες της μεγάλης του οικογένειας (Σύζυγο, Παιδιά, Εγγόνια, Δισέγγονα), πλήρης ημερών, στις 11 Μαρτίου 1976.

Ελευθέριος Δ. Μουζάκης

αρχείο λήψης (2)

Ο Ελευθέριος Δ. Μουζάκης εγεννήθη στις 25 Μαρτίου 1913.

Ήταν επιχειρηματίας, γνωστός ως ο «πατέρας της κλωστοϋφαντουργίας», τελευταίος εν ζωή παραδοσιακός κλωστοβιομήχανος.

Ήταν ιδρυτής και πρόεδρος των εταιρειών του ομώνυμου ομίλου. Ξεκίνησε το 1933, ως υπάλληλος μιας εμπορικής εταιρείας κλωστών.

Το 1944 ίδρυσε μία μικρή επιχείρηση, την “ΚΛΩΣΤΑΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑΣ – ΜΟΥΖΑΚΗΣ”.

Το 1952 ανέλαβε την αποκλειστική εισαγωγή και διάθεση των προϊόντων D.M.C. – Γαλλίας.

Το 1957 μαζί με την “ΚΛΩΣΤΑΙ ΚΙΘΑΡΑΣ”, συγκροτεί την “ΚΛΩΣΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΙ ΕΛΛΑΔΟΣ A.E.», στην οποία περιέρχονται οι εν τω μεταξύ εξαγορασθείσες εταιρείες και τα σήματά τους. Απέκτησε έτσι το μεγαλύτερο μερίδιο της Ελληνικής αγοράς σε κλωστές ραφής και κεντήματος.

Το 1991 η εταιρεία του εισήχθη στο Χρηματιστήριο και υπέγραψε συμβόλαιο με την MADEIRA – Γερμανίας για την αποκλειστική εισαγωγή και διάθεση των προϊόντων της στην Ελλάδα.

Το 1995 ίδρυσε την εταιρεία “ΕΛ. Δ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ – Εκκοκκιστήρια Σερρών Α.Ε.», στην οποία η “ΕΛ. Δ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ Α.Ε.Β.Ε.Μ.Ε.», συμμετέχει στο κεφάλαιο της κατά 51%.

Το 1998 υπέγραψε συμβόλαιο με γερμανική εταιρεία για την αποκλειστική εισαγωγή και διάθεση των προϊόντων της στην Ελληνική αγορά.

Το 1999 η εταιρεία εισήλθε στο κεφάλαιο της εταιρείας “ΗΛΙΟΣ Α.Ε.Β.Ε.» και συμμετέχει κατά 50%, και στο κεφάλαιο της εταιρείας “ROBERT MATRA” με συμμετοχή 60%.

Ο Ελευθέριος Δ. Μουζάκης απεβίωσε, πλήρης ημερών, στις 28 Σεπτεμβρίου 2006.

Νικόλαος Τ. Μουζάκης

3

Ο Νικόλαος Μουζάκης ήταν Ιατρός και Πολιτικός από την Ζάκυνθο.

Εγεννήθη στις 20 Οκτωβρίου 1866 στη Ζάκυνθο και ήταν γιος του Τζανέτου Μουζάκη και της Μαργαρίτας, θείος του ήταν ο συνονόματος του Νικόλαος Μουζάκης επίσης πολιτικός.

Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα, Νάπολη και στο Παρίσι.

Επιστρέφοντας στην Ζάκυνθο, άσκησε την ιατρική όπου πρόσφερε αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του σε φτωχούς.

Συνελήφθη το 1917 σαν Γερμανόφιλος Βασιλικός και εξορίστηκε από το νησί της Ζακύνθου στην Αθήνα και μετέπειτα στην Κρήτη, όπου και βασανίστηκε απάνθρωπα από τους βενιζελικούς.

Ο Βασιλεύς Γεώργιος Β’ κατά την επίσκεψη του στην Ζάκυνθο την 27η Μαΐου 1936, συνοδευόμενος από τον Νικόλαο Τ. Μουζάκη

Ο Βασιλεύς Γεώργιος Β’ κατά την επίσκεψη του στην Ζάκυνθο την 27η Μαΐου 1936, συνοδευόμενος από τον Νικόλαο Τ. Μουζάκη

Χρημάτισε βουλευτής Ζακύνθου εκλεγμένος στις εκλογές του 1905, 1906, 1910, 1912, 1915 και 1920.

Χρημάτισε Γερουσιαστής το 1932.

Χρημάτισε Πρόξενος της Ισπανίας το 1914.

4

Βουλευτές της τελευταίας Ιονίου Βουλής. Ο Νικόλαος Μουζάκης διακρίνεται όρθιος πρώτος από δεξιά.

Βουλευτές της τελευταίας Ιονίου Βουλής.
Ο Νικόλαος Μουζάκης διακρίνεται όρθιος πρώτος από δεξιά.

Απεβίωσε το 1955, πλήρης ημερών, βυθίζοντας στο πένθος τους οικείους του και πλήθος Ζακυνθιών που ευεργετηθήκαν υπ’ αυτού.

 

 

 

Ανδρέας Μουζάκης ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ (ΠΖ)

ΜΟΥΖΑΚΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ (ΠΖ)

Ανδρέας Μουζάκης ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ (ΠΖ)

1η Φεβρουαρίου 1926 Άνω Γερακάρι Ζακύνθου

20η Ιουλίου 1974 Φυλάκιο τειχών Παλαιάς Πόλης Αμμοχώστου

Κατά την 20η Ιουλίου1974, πρώτη ημέρα της εισβολής των τούρκων στην Κύπρο (Αττίλας Ι), δεν είχε δοθεί η δέουσα σημασία στον τομέα της Αμμοχώστου.

Οι τουρκοκύπριοι του θύλακα, έχουν οχυρωθεί στο κάστρο και τα τείχη της Παλαιάς Πόλης και αμύνονται έναντι των ανδρών της Εθνοφρουράς που τους πολιορκούν. Άλλωστε οι τουρκοκύπριοι, ετοιμάζονταν για αυτές τις μέρες επί χρόνια.

Όπως λέει ο τότε έφεδρος Ανθυπολοχαγός (ΠΖ) Πάνος Ιωαννίδης σε συνέντευξή του, περιγράφει ότι η πλευρά των Ελληνοκυπρίων έχει επιστρατευθεί στην Αμμόχωστο, με σχεδόν ανύπαρκτα τα μέσα, με τους επιτελείς της Στρατιωτικής Διοίκησης σε πολύ δύσκολη θέση έναντι των τούρκων και τουρκοκυπρίων.

Φωτεινή εξαίρεση από τους Ελλαδίτες Αξιωματικούς απετέλεσε κατά τον Αττίλα Ι, ο Συνταγματάρχης (ΠΖ) Μουζάκης Ανδρέας , που ηγήθηκε της μοναδικής Ελληνοκυπριακής επίθεσης για την κατάληψη του πολυβολείου στο τουρκικό Λύκειο, η οποία στην πρώτη της φάση, στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

Εκεί, έξω από τα Τείχη της Αμμοχώστου, έπεσε ηρωικά μαχόμενος, ένας Έλλην, ο Συνταγματάρχης (ΠΖ) Μουζάκης Ανδρέας, μεσημέρι της 20ης Ιουλίου 1974.

Πεθαίνοντας προλαβαίνει να πει, όπως περιγράφουν οι στρατιώτες του, που βρίσκονταν δίπλα του εκείνη την στιγμή: “πείτε στην γυναίκα μου πως πεθαίνω αφού πολέμησα ως Έλλην”.

ΜΟΥΖΑΚΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ (ΠΖ) Άνω Γερακάρι Ζακύνθου

Ανδρέας Μουζάκης  ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ (ΠΖ)
Άνω Γερακάρι Ζακύνθου